Yazmayalı uzun zaman oldu. Sebeplerim vardı, bahanelerim de… söze dökülmemesi gerekenler de vardı çokça.
Yıl 2020 idi ben kıymetlimi kaybettiğimde. O gidince beni seven kimse kalmadı gibi geldi. Onun gibi sevemezdi kimse zira. O beni sadece ben olduğum için severdi hiç bir şey yapmasam da sevileceğime emin olduğum güvenli bir limandı o. Başım mı sıkıştı canım mı sıkıldı kalbim mi kırıldı giderdim evine, geçerdim bir odaya otururdum. O mutfakta bir şeyler hazırlardı ben iyileşirdim. Gözümün görmesi bile gerekmezdi bana huzur vermesi için… Dilinde hep sevgi sözcükleri vardı ama sözsüz de anlatırdı sevdiğini. Yıl 1999ken bir miktar mesafe girdi aramıza o bir şehirde ben bir şehirde devam ettik hayatımıza ama ben yine sırf huzur bulmak için giderdim yanına… trene bindiğim anda huzur katsayım da yükselmeye başlardı, ne de olsa yolun sonunda benim olmasa da “evim” vardı. Çocukcağızım derdi bana ama onun ağzından Çokcağım diye çıkarı bu kelime. Ne de güzel gelirdi bunu duymak… Mesela ne yapsam beni daha az sever diye düşünmezdim hiç. Ne yaparsam seveceğine o kadar kaniydim ki yanındayken sonsuz ihtimalli bir hayatım var gibi hissederdim. Öyle özgür, öyle cesur…
Sonrasında bazı sevgileri benzettim kendisine. Aynı onun gibi seviyorlar sandığım oldu ya da…
Babam vardı mesela. Onunki kadar koşulsuz değildi sevgisi ama yine de sevildiğime şüphe duymazdım pek yanındayken… Çok uğraştım o da gitmesin diye senelerce uğraştım hatta. Sonra bir akşam “benden bu kadar” dedi ve o da gitti. Doğum günümde hastane kapısında beni o karşılamıştı ve doğum günümden bir gün önce beni bir hastane kapısında kendinden mahrum bıraktı.
Anladım ki sevmek yetmiyor birini yanında tutmaya… Hayatın bin türlü hali geliyor ve seni buluyor. Sevmek acıtıyor bazen karşındakini ama sen o acımasın diye daha az sevemiyorsun ve bocalıyorsun.
Misal, milyonlarca söz çıkıyor ağızlardan ama biri sadece birini tutuyor, öteki diğerini… Tutulan sözleri yarıştırıyorsun kafanda hangisi daha çok acıttı diye.
.Doğruyu bile bile yanlış yapıyorsun. Yanlışı sevdiğinden değil sevmeyi sevdiğinden sırf. Ama iki yanlış bir doğru etmiyor öğreniyorsun.
Şimdilerde ise biraz kimsesiz kaldım gibi ama sanırım hakettim bunu. Kimseye bulaştırmadan bu kimsesizliği sessizce taşımam gerek…
